(118,5kg, nog 18,5kg te gaan)

Maandag: na ’t werk direct naar de training. Heb alles behalve de zware buikspieroefeningen gedaan. Als iedereen gedaan heeft ga ik nog een kwartier bodyshots trainen op de zware zak. Voor ’t eerst in 2 maanden voel ik me sterk. Ik heb ook nog energie op reserve. De afgelopen 2 maanden was ik na een training/inspanningen altijd bekaf, maar nu ben ik klaarwakker. Vlak na de training nog even richting Ekeren waar ik via een 2dehands site een fiets gevonden had. Even testen, wat lullen over zogezegde mankementjes, wat afdingen en uiteindelijk voor een goed prijsje gekocht.

Dinsdag: M’n eerste rit met m’n nieuwe fiets was van korte duur. Richting fietsenmaker om hem eens te laten na zien. Remmen checken, vitessen controleren, achterlicht laten maken, stuur en zadel verzetten. Morgen mag ik hem al terug komen halen. Toch nog even snel een slot kopen. ’s Avonds ga ik met wat vrienden naar een verjaardagsfeest van een Pakistaanse vriend. Die vriend (een nachtwinkeleigenaar, tja…clichés) had precies de hele winkel geplunderd en zijn salontafel ermee gevuld. Frisdrank, sterke drank, champagne, chips, borrelnootjes en snoep. Alles stond er. Terwijl er gedanst werd op Indische en Pakistaanse muziek (op een zeer grappige manier en door enkel zatte mannen) had ik mij op de nootjes gestort. Die gingen goed binnen. Na ’t dansen werd er rijst met schapenvlees geserveerd. Ik zat al vrij vol van ’t snoepen maar uit beleefdheid vraag ik een kinderportie (om eens te proeven). Eén hap was genoeg om te beseffen dat dit gerecht voor mij niet was bestemd. Rijst was sowieso al moeilijk te verteren maar ze hadden er zoveel pikante pepers doorgedraaid dat je er spontaan van begon te huilen. Net op dat moment was dan ook ’t water op en stond er nog alleen sterke drank en frisdrank met suiker op tafel. Ik heb me dan toch even onder de kraan gehangen (normaal zou ik brood eten maar dan kon er echt niet meer bij). Na ’t eten en nog wat gek gedans wordt de televisie op de Indische versie van MTV gezet. Alsof we van dat dansen nog niet genoeg gelachen hadden. 2uur ’s nachts werd het en morgenvroeg een vergadering om 10u. Dit wordt pijnlijk. Hopelijk houd ik m’n ogen lang genoeg open.

Woensdag: Saaie vergadering maar er waren rijsttaartjes voorzien. Ik ga toch eens proeven dacht ik. Het was lekker maar kreeg maar een derde binnen. Er zat wel suiker in maar op eerste zicht was er niks aan de hand. Een half uur erna kreeg ik ’t plots warm en begonnen m’n ogen raar te doen. Ik begon zelfs lichtjes te zweten. Hartkloppingen. Dat zal wel door die suiker komen. Na de vergadering ging ik met een collega lunchen, hij pakte de tuna melt, een lekker bruin broodje met tonijn, ajuin en gesmolten kaas. Ik koos de broccoli/prei soep. Er kwamen 2 dikke sneetje bruin bij. Dit was de eerste keer dat ik vers brood zou eten en geen toast. Zou ik ’t wel proberen? Ze zeiden me dat vers brood een bal vormt in je maag. Ik waag ’t erop. We zaten vlak bij de deur in geval een ‘quick get-away’ nodig is. Het brood met boter sopte ik in de soep, brood heerlijk, soep flauw. Alsof de prei de smaak wegnam van de broccoli en andersom. Ik kreeg wel de 2 sneetjes brood helemaal naar binnen, de rest van de soep liet ik staan. Na het eten ging ik m’n fiets ophalen. Ik kon ‘m al ineens uittesten. Ik had op’t internet speciale loopschoenen gevonden die ik enkel kon bestellen in een winkel in Brasschaat. Ik had nog tijd genoeg op tot daar te fietsen. De schoenen bestelt en ze zouden er volgende week al zijn. Toen ik thuis aankwam passeerde er net een vriend van me met de auto die naar de Ikea ging om te eten. Het was al laat en ik had geen zin meer op te koken en ik vind ’t daar best lekker. Ik bestelde de koolvis met risotto en dat sloeg verschrikkelijk hard tegen. Veel te droge vis en veel te zware risotto. Dan ben ik een portie frietjes gaan halen en dat viel best mee. Dat smaakte maar ik kreeg ’t kleine potje natuurlijk niet op. Onderweg naar buiten nog enkel spulletjes gekocht voor thuis en een doos rösti op eens te proeven. Dat zijn zo’n kleine aardappel omeletjes in niet al te grote porties. Perfect voor mij.

Donderdag: 3 rösti gegeten als ontbijt, flink dacht ik bij mezelf. Nog even voor ’t werk wat dingen in orde maken en dan naar een huisbezoek. Dat huisbezoek was te ver weg van m’n bureau dus ging ik in een leuk rustig cafeetje zitten waar ze internet hadden. Het was te dom om enkel voor m’n mails naar m’n bureau te rijden. Ze hebben daar ook altijd verse soep en ’t was bijna lunchtijd. Op ’t menu stond verse groentesoep. Ik krijg een grote kom en drie kleine sneetje bruin brood. Omdat ’t brood gisteren geen probleem vormde at ik ’t nu ook op. Deze keer sopte ik ’t in een lekkere soep. Ik kon er amper afblijven. Een halve kom moest ik laten staan want ik al enkele lepels te veel binnen. Met vloeibaar eten is ’t toch minder gemakkelijk om te herkennen wanneer je vol zit. Het was moeilijk maar heb toch een restje moeten laten staan. Tegen 17u30 was ik klaar met m’n mails en andere werkgerelateerde zaken. Om 18u30 vertrek ik altijd naar de bokstraining dus was ’t al te laat om nog te eten. Thuis pakte ik m’n rugzak en nam zo’n ‘fortimel’ (energierijke bijvoeding…een proteïne en eiwit rijk drankje met 300kcal in) van de apotheker. Dat dronk ik op aanraadden van de dokter als ik ging trainen. Dit was om spiermassa bij te kweken. Het is een soort melkachtig drankje maar dan iets dikker. Ik stak ze altijd eventjes in de diepvries om ze lekker koud te maken. Anders waren ze niet lekker. Met het over en weer geloop thuis opzoek naar m’n sport gerief en de weinige tijd die me nog restte dronk ik ’t drankje op. Je moet altijd zitten en een goede houding aannemen als je eet zei de dokter me nog, maar daar dacht ik nu even niet aan. Te weinig tijd voor. M’n vervoer (collega bokser) staat al voor de deur te wachten. Onderweg naar de club krijg ik toch wat last van m’n maag. Ik begin boertjes te laten in de hoop dat ’t wat beter word. Het wordt alleen maar erger als ik dan ook nog eens begin in te beelden hoe dik en vettig ’t drankje wel is. Als we aankomen weet ik ’t al en zoek alvast naar een rioolputje op straat. Daar komt het dan, net voor de club waar iedereen voor de deur stond te wachten. De collega bokser die vandaag ook chauffeur speelde maakte een grapje over zijn rijstijl en dat ik daar te gevoelig voor ben. Ze geloofde hem nog ook. Als ik klaar ben zijn er zelf enkele jongens die vragen of hij zo gek rijdt. Ik ga toch nog even zitten want ik draai nog een beetje. Het begin van de les aanschouw ik van de zijkant. ‘De beste stuurlui’ gewijs leg ik enkele beginners uit wat ze moeten doen en hoe de combinaties die ze net gekregen hebben moet worden uitgevoerd. Iets trager als de trainer zodat ik niet te hard begin te draaien en zij ’t iets beter snappen. Als ik me terug wat beter voel beginnen de andere aan hun buikspieroefeningen. Die doe ik voorlopig nog niet mee. Ik ga de combinaties van daarnet op de zak oefenen. Daarna doe ik à la George Foreman aan ‘Bluts Boksen’ (de naam vandaag uitgevonden). Dit is het op de harde zak oefenen van ‘bodyshots’ (hoekstoten op ’t lichaam vooral gericht naar lever, plexus en ribbenkast) waardoor er een bluts in de zak komt van de harde stoten.

Een voorbeeld van George:

Ik voel dat m’n stoot al verbetert is tegenover de laatste training.

Vrijdag: weeral een vergadering ’s morgens. M’n ontbijt bestaat uit 4 toastjes (smeerkaas, sandwich spread, boursin). Tijdens de vergadering neem ik nog een tas soep en daarna op 16u terug een tas soep. Tegen 15u is ook m’n fles water van 1,5 liter op. Na ’t werk tegen 17u30 thuis gekomen en toch nog even een dutje doen voor ik straks nog naar een vriend moet. Om 19u30 word ik wakker gebeld en gevraagd of ik niet even mee wil naar ’t shopping center. Ik kom daar nu wel niet zo graag maar had toch de komende 2 uur niets te doen. Daarna gaan we naar die vriend van me, die met zijn Italiaans restaurant. Ik ga toch eens pizza proberen. Bij hem zijn de pizza’s nogal dun en niet te vettig of geen te dikke kaas erop. Ik nam een witte pizza (zonder tomatensaus) met tonijn, kaas en ajuin. De pizza wordt in 8 spietjes gesneden en ik heb er 5 opgekregen. Zonder probleem en zonder te vol of misselijk gevoel. M’n vrienden die nog honger hadden waren aan het wachten tot ik vol zat zodat zij zich op m’n bord konden storten. Spijtig was 3 niet echt deelbaar door 2 en hebben ze ’t toch even moeten uitvechten.

Zaterdag: Ik ga ’s middags naar een optreden kijken in de Fnac van vrienden van me die ik al sinds m’n operatie niet gezien heb. Eens benieuwt wat ze ervan zeggen. De pianist had m’n gitaar nodig voor een nummer en vroeg of ik die kon meenemen. Op ’t podium zie ik hem staan vlak voor ‘t optreden terwijl hij z’n gsm bovenhaalt en vraagt aan de zangeres: ‘waar blijft hij nu’. Hij keek gewoon voorbij me. Zij had me wel herkend en wees me aan. Hij schrok even. Als je iemand als grote dikzak kent die normaal gezien wel wat van ’t aanwezige publiek vertegenwoordigt en die nu gewoon bij de ‘normale’ mensen hoort dan vindt je die niet zo gemakkelijk meer. Het optreden was zeer goed en m’n gitaar klonk ook goed. www.myspace.com/lizeaccoe  Er waren hier en daar nog enkele kleine foutjes maar die zullen er tegen morgen wel weer uit zijn. Morgen spelen ze ’t voorprogramma van Joss Stone in Het Koninklijk Circus in Brussel. In ruil voor m’n gitaar nog eens te mogen gebruiken mocht ik gratis mee gaan zien. Cool, ik gebruik ze toch voor de moment niet. Ik zeg ‘tot morgen’ en haast me naar huis. We hebben met Improvizeer een optreden in Utrecht omdat op de laatste moment de geboekte comedien afgebeld heeft. Onderweg haal ik een bruin broodje met caesar salad en kip op en neem dat mee naar huis. Thuis probeer ik op’t gemakske nog van dat broodje te genieten. Het is trouwens de eerste keer dat ik gewoon brood eet. Om 17u30 kwamen ze me halen en ’t was nog maar 16u50 dus had ik nog tijd genoeg. Dat was buiten de ADHD van een van de acteurs gerekend. Hij stond daar al voor m’n deur te claxonneren. Gedaan met genieten van het broodje. Ik probeer nog verder traag te eten en laat hem wachten maar de goesting en de smaak zijn al weer verdwenen. Dan straks in Nederland maar iets eten. We pikken de rest op en vertrekken. We komen natuurlijk te vroeg aan en we moeten na Iwein Segers op. We hebben nog zeker 2u voor ’t aan ons is. We gaan op zoek naar iets klein en lekkers om snel te kunnen eten en er wordt voor MCDonalds gekozen. Ik bestel de Chicken burger menu en nuggets. Als de burger te zwaar voor me is schakel ik over op nuggets. Ik verwittig de andere al dat ik dit hoogstwaarschijnlijk niet zal opkrijgen. 2 beten van de burger en ik gooi de sla en ’t broodje weg. Eet nog enkel de kip op en 2 nuggets en enkele frietjes. Het ging zeer gemakkelijk binnen maar eens beneden aangekomen zette het precies uit. Ik werd misselijk en ging voor de zekerheid toch even buiten staan. Zoekend naar een putje om in geval van nood in te kotsen ontwijk ik de vele fietsers. Die dachten waarschijnlijk dat ik teveel gedronken had. Verder dan geluid en de neiging om te kotsen komt ’t gelukkig niet. We gaan terug naar de theaterzaal en zijn net op tijd om Iwein bezig te zien. Hij speelde een soort typetje dat je ’t best kan vergelijken met iemands debiele broertje die ook een mop mag vertellen. Wij vonden het schitterend maar de Nederlanders waren er blijkbaar niet klaar voor. We complimenteren hem na ’t optreden en hij verontschuldigt zich omdat hij niet kan blijven zien naar ons. We hopen dat ondanks het niet snappen van de Iwein’s humor de Nederlanders toch wat opgewarmd zijn. En ja hoor, we hadden ze vanaf het eerste spelletje al mee. We kregen zelfs te horen dat we sneller konden improviseren als hun Lama’s, straf. We moesten wel soms rekening houden met sommige woorden. Ik gebruikte op een bepaald moment ‘open, toe’ en werd verbeterd door een andere speler met ‘open, dicht’ tot groot plezier van het publiek. Zelfs de foutjes die we maakten vonden ze geweldig. Na enkele flessen wijn en wat kussen gekregen te hebben konden we terug naar huis vertrekken. Bedankt Utrecht, wij vonden het heel plezant…of leuk.

Zondag: Ik doe ’t kalm aan en blijf thuis. Ruim wat op en was wat kleren. ’s Middags maak ik ravioli klaar en dan is het al bijna tijd om naar het optreden in Brussel te vertrekken. We komen maar net op tijd aan en zetten ons met wat duw en trekwerk vlak voor ’t podium. Het optreden was goed en de muzikanten zaten strakker als de dag ervoor. Joss Stone vond ik eerlijk gezegd maar niks. Ik wilde wel vroeger vertrekken maar ik reed zelf niet en de chauffeur vond ’t wel goed. Voor ’t slapen heb ik nog een zakje pistache noten binnen gespeeld.

(121,5kg, nog 21,5kg te gaan)

Maandag morgen, op ’t werk waren er maar 2 collega’s aanwezig. Één collega heeft van de cake en de brownies wel zitten smullen, de andere had wegens het beginnen van een nieuwe job binnenkort al taart gegeten. Stond ik daar mooi met al dat lekkers waar ik zelf niets mee kon. Dan pak ik ze straks mee naar de bokstraining. Hopelijk krijg ik niet naar m’n voeten van de trainer omdat ik zijn leerlingen probeer vet te mesten. Gelukkig werd de cake daar door iedereen warm onthaald al was de grootste smuller een vader die zijn 2 zonen naar de club bracht. De training ging vandaag al een stuk vlotter dan de vorige week. De buikspieroefeningen waren nog wat moeilijk, ik kon nog niet alles meedoen. Er werd wat gelachen door de andere leerlingen omdat ik de enige was die tijdens die oefeningen bleef liggen. Toen we aan de schouder oefeningen begonnen was ’t aan mij om eens te lachen. We moesten verschillende bewegingen doen met de armen naar voor of opzij gestrekt en dat bijna 15min zonder de armen te laten zakken. Nu was ik de enige die ze gestrekt kon houden, de andere leerlingen waren al vrij snel aan ’t verzwakken. Dinsdagavond 17u30. Ik wilde na ’t werk nog naar de fitness gaan om wat bij te trainen. Van 18u tot 20u ipv van 20u tot 22u zoals gewoonlijk. Dinsdagavond is het training met de mannen van www.improvizeer.be. Thuis maakte ik nog snel wat pasta klaar voor de training. Ik had volgens mijn ‘nieuwe normen’ vrij veel gegeten. Nog even rusten en ’t eten laten zakken en dan gaan trainen. Van ’t warme en ‘veel’ eten was ik in slaap gevallen. Waarschijnlijk had ’t gebrek aan nachtrust van zaterdagnacht er ook nog iets mee te maken. Om 20u werd ik wakker en was ’t tijd om naar de impro training te gaan. Bij de meeste van de acteurs was de fut er precies wat uit. Ik denk dat iedereen een zware dag heeft gehad op ’t werk. Bijna alle emoties waren vrij kalm en afwezig, grote emoties kwamen even aan bod maar konden niet worden vol gehouden. Zelfs na de training waar normaal altijd wat word nabesproken en gelachen, werd er nu over verbouwingen en politiek geluld. Net een bende oude mannekes bijeen. Om 22u30 terug thuis nog een filmpje en dan gaan slapen. Om middernacht krijg ik terug een hongerke en maak nog wat risotto klaar. Het gaat er vrij goed in. Bij gewone rijst ging ‘t soms wat moeilijker maar bij deze ‘ zachtere’ versie dus niet. Na ’t eten weer veel te lang wakker gelegen en ik moet er om 8u15 weer uit. Daar ging m’n nachtrust weer. Woensdag, ipv ’s avonds te gaan trainen ben ik met een vriend naar een toneelstuk geweest. Voor ’t toneelstuk probeerde ik nog wat risotto van de dag ervoor. Er was te weinig over dus probeerde ik er een stukje vlees bij (kippeworst). Geen goed idee. De risotto alleen was geen probleem, maar blijkbaar was ’t vlees net iets te zwaar. Resultaat: terug overgeven. Tegen de laatste ‘stoten’ kwam er een beetje bloed mee. Moet ik me nu zorgen maken of niet? Ik zie de dokter vrijdag en zal ’t hem eens vragen. Donderdag: heb de hele dag al goed gegeten. ’s Morgens: brinta pap, s’middags 4 toastjes, 4uur: anderhalve tas soep. Na ’t werk heb ik nog 2u voor dat de bokstraining begint. Ik dacht nog snel iets kleins te eten en maak een zakje noodles klaar. Ik denk dat ik iets te snel aan ’t eten was want de noodles willen precies niet zakken naar m’n maag. ’t Is alsof er iets (te groot) door m’n (te smalle) slokdarm moet. Onmiddellijk overgeven. Ben dit stilaan beu aan’t worden! Voel me niet meer normaal. Nog geen half zakje kreeg ik op. Weer kreeg ik bij de laatste ‘stoten’ er een druppel bloed mee uit. Ben echt woedend aan het worden en vraag me af hoelang dit nog duren zal. Kan ik dan echt niet meer genieten van eten? Moet ik voortaan altijd voorzichtig zijn als ik eet? Gelukkig kan ik me in de training wat afreageren op de bokszak. Ik blijf deze keer zelfs iets langer trainen als anders. Het is net of ik wil mezelf straffen of zo. Ik doe nog even verder met krachttrainingen tot ik me echt moe voel. In m’n onderrug krijg ik terug wat pijn. Ik ben echt kapot als ik thuis kom en val als een blok in slaap. Vrijdag: ik heb besloten om wat spullen te gaan kopen om thuis ook wat te kunnen trainen. Een setje gewichten, rubberen matten en een soort nekbeugel om te nek mee te trainen en verstevigen. De rubberen matten had ik nodig om m’n situps en rug oefening te doen. Ik moet nu toch eerst m’n rug verder verstevigen voor ik met gewichten ga werken. Ik ga ook ipv kracht trainingen te doen, eerst de conditie wat verder opbouwen. Fietsen, roeien, stappen, zwemmen en hopelijk binnenkort ook lopen. Nu is dat nog te gevaarlijk voor m’n rug en m’n knieën denk ik. Zaterdag: Ik krijg zin om te koken en had (vond ik zelf) nood aan wat verse groentjes. Omdat ik niet alle groentjes even lekker vind houd ik ’t veilig met broccoli, spinazie en courgettes. Het probleem was dat ik honger had toen ik begon en daardoor veel te veel had gemaakt. Het eindresultaat smaakte ook niet zoals ik verwacht had. Heb er dan maar patatten onder gedaan en er een grote pot groene puree van gemaakt. Nu smaakte ’t wel. De rest heb ik in verschillende tupperware potjes kunnen doen om ergens van de week nog op te eten. Zondag: Ik heb ’t gevoel dat ik te weinig gedaan heb op gebied van trainen. Wil buiten m’n spieren wat meer aan m’n conditie werken. Voel me energiek en moedig genoeg en ga naar de fitness op een uur waarop de meeste mensen op zondag nog in hun bed liggen. 20m fietsen (zwaar niveau) 15m roeien (zwaarste stand). Da’s genoeg om mee te beginnen. Nog even de rug wat verstevigen en klaar. Tussen m’n setjes zit ik tijdens ’t uitblazen altijd te denken. Deze keer dacht ik aan al die topsporters waar ik medelijden mee had omdat ze zich op gebied van eten nooit eens kunnen laten gaan. Ze moeten constant rekening houden met wat ze eten. Die vrijheid die een niet top sporters heeft om na een grote portie lekker eten de broek en/of riem los te maken, een boertje laten om alles daarbinnen wat op z’n plaats te leggen en de overschot ook nog eens binnen te spelen. Om dan daarna met een soort ‘stoned’ gevoel in de zetel naar een film te kijken. ZALIG! Of hoe ik bodybuilders benijdde Nu moet ik net zoals die profsporters elke dag wegen en uitkijken wat ik eet. Niks te zoet, niks te vettig, niks te zout en niks te lekker!!!

That’s the price i have to pay to be healthy i guess…

(124kg, nog 24kg te gaan)

Voorzichtig begin ik de dag met een veilig yoghurtje. De overschot van de pizza pak ik in en neem die mee naar ’t werk. Ik had met enkele vrienden al eens afgesproken om terug te gaan boksen (had van ’97 tot ’99 al eens gedaan en in ’04 nog eens een poging gedaan). We beslissen om vanavond te beginnen. ’s Middags drink ik 2 tassen soep en eet nog een yoghurtje. (iets anders durf ik niet echt en wil ook niks te zwaar eten voor de training). De training begint met de techniek en de voeten bewegingen wat op te frissen (het is uiteindelijk toch weer lang geleden en dat merk ik). Als er tijdens zo’n techniek training iemand achter me gaat staan om m’n reactie te trainen zie ik dat ik te lang moet nadenken. Ze tikken op je schouders, armen of ellebogen om een combinatie te geven en die moet je dan snel uitvoeren. (tik schouders: links/recht direct, tik armen: links/rechts hoek, tik ellebogen: links/recht uppercut). Bij elke combinatie die ik krijg moet ik dubbel zo lang denken als de meeste in de training. Als ik daarna op de zak nog wat combinaties probeer merk ik ook op dat m’n slagkracht ook fel verzwakt is tegenover vroeger. Zelfs toen ik met die extra kilo’s sukkelde sloeg ik harder. Het zal door ’t snel afvallen zijn zeker. Als we aan de buikspier oefeningen beginnen begin ik te draaien en moet ik passen. Er wordt wel even mee gelachen maar ze begrijpen ’t uiteindelijk wel. De volgende training zal ’t al iets beter gaan denk ik dan. Ik beslis om dit toch 2 x per week te gaan en dan 3 à 4 keer per week naar de fitness. De dag erna voel ik ’s morgens bij ’t opstaan dat m’n onderste buikspieren wat stijf zijn. Ik wrijf wat over m’n buik en voel dat ’t vel nog altijd zo’n raar rubber achtig gevoel heeft. Er is al veel af maar ’t uitgetrokken vel hangt er nu wel bij. Ook voel ik nu alles beter (qua botten) m’n heupbeentje, ribben…bij ’t voelen aan m’n ribben ontdek ik dat er buiten de ribben die tot aan ’t borstbeen komen, dat er nog een klein ribje onder zit. Dat had ik volgens mij nog nooit gevoeld. Bizar. ’s Avonds in de fitness train enkel m’n benen en neem een stoombad. Donderdag, de 2de boksles. Voor de training ga ik in’t restaurant van een vriend pasta eten met broccoli en courgettes en een beetje kipfilet. Na 3 happen word ik misselijk en ga even buiten staan. Zoek ondertussen al een rioolputje indien ’t nodig is. En ijsbeer in de buurt van ’t putje. Er staan al mensen aan hun raam te kijken. Blijkbaar zag dat er vrij verdacht uit. En dan is’t zover, eerst komt er schuim uit (wat ik raar vond) en daarna volgt de pasta. Blijkbaar te snel willen eten denk ik want teveel was ’t zeker niet. Ik vraag in’t restaurant wat water om ’t putje proper te maken (anders zouden die mensen aan hun raam nog moeilijk gaan doen) en bestel een soepje. De pasta pak ik in voor morgen. Na ’t soepje vertek ik naar de training. Deze keer ging alles al wat makkelijker, al had ik, nog altijd moeite met de buikspier oefeningen. Minder als de vorige les maar toch. Na de training probeer ik thuis de overschot van de pasta nog eens en deze keer ging ’t goed binnen en bleef ’t ook binnen. Zaterdag ging ik met m’n neven naar een optreden in de AB. We hadden nog een kaartje over en ik nodigde een vriendin uit die ik al een tijdje niet meer had gezien. Ze was naar Brussel verhuisd. Na ’t optreden hadden we allemaal nog een hongertje en er werd besloten naar de Quick te gaan. Een goed moment om als eens een frietje te proberen. Een hamburger leek me nog net iets te gevaarlijk. Dat sponsig broodje zou wel eens voor problemen kunnen zorgen. Ik bestelde een frietje en enkele kipnuggets. Kreeg ’t hele pakje frieten op en 4 hele nuggets. Proficiat maar ik moet er wel bijzeggen dat ’t niet voor herhaling vatbaar was. Flauw en helemaal zo lekker niet als ik dacht dat ’t was. En ik maar denken dat ik iets miste. Na ’t eten vertrokken we huiswaarts, m’n neven naar Antwerpen en ik bleef in Brussel slapen. In een vreemd bed slapen lukt me niet altijd en dus deze nacht ook niet. De volgende morgen kreeg ik wel een ontbijt om u tegen te zeggen. Gezonde ontbijtgranen, een kiwi en thee. Zij moest nog gaan werken en ik moest terug naar huis. Ze zette me af aan ’t station, we namen afscheid en beloofde elkaar dit snel nog eens over te doen. Op de trein naar huis viel ik bijna in slaap, gelukkig is Antwerpen de eindhalte en was er niet echt een risico om te lang te blijven zitten. Om 12u was ik weer thuis. Ik had pas rond 15u een afspraak om naar een verjaardagsfeestje te gaan dus kroop ik nog even terug in bed. In m’n eigen bed. Natuurlijk versliep ik me. 15u45, snel een douche en dan me haasten naar ’t feestje. Ze hadden me trouwens beloofd rekening te houden met m’n dieet. Er gingen suikervrije hapjes en drankjes ook zijn. Eens aangekomen had de gastvrouw speciaal voor mij één suikervrije pannenkoek gemaakt. Die smaakte uiteraard een beetje flauw en had meer iets weg van brood maar ’t leek wel even of ik bij de normale mensen hoorde. Heb zelf een halve brownie geprobeerd zonder bijkomstige problemen. Bij m’n vertrek kreeg ik zoals de traditie ‘inhoud’ een overschot van cake en brownies mee. Zelf kon ik er niets mee doen (buiten voorzichtig een halve brownie eten) maar morgen op ’t werk zal ik er allicht enkele mensen mee gelukkig kunnen maken.

(125kg, nog 25kg te gaan)

M’n eerste werkdag. Ik mag er al meteen invliegen. Er is veel te doen en m’n collega die mijn werk tijdens mijn ziekteverlof overnam zit er een beetje door. Hij was blij dat ik terug kon overpakken. Er zijn er enkele die vragen hoe ’t is geweest en hoe ik me nu voelde maar echt tijd om ’t uitgebreid uit te leggen heb ik op die moment niet. De volgende dagen zijn allemaal even druk en ik voel me ’s middag toch altijd even moe worden. Was ’t al zo gewoon om ’s middag terug even te gaan liggen en dat is nu op ’t werk wel effe moeilijk. Woensdag namiddag, meteen na ’t werk naar ’t ziekenhuis waar ik een afspraak heb met de dokter. Ik moest m’n bloed laten controleren en op controle komen bij hem. Hij schrok dat er al 20kg af was (op een maand tijd). Als we de resultaten van ’t bloed bekijken dan blijkt dat ik nu heel gezond ben. Een 1,5 maand geleden stond er dat m’n vetwaarden op 500 staan (en dat moet bij normale mensen onder de 150 zijn). Daar stond nu dus 122! De insuline resistentie was terug normaal, m’n cholestrol was perfect. Alle resultaten deden blijken dat ik een gezond mens was. Enkel m’n vitaminen B12 konden beter maar dat kwam volgens de dokter omdat ik te weinig vlees had gegeten de afgelopen maand. Ik had dan ook alleen vis, kip en quorn gegeten buiten m’n soepjes en papjes. Ik vraag ineens vanaf wanneer ik brood mag eten. Pizza, hamburger, frieten of andere lekkere dingen ook (bij wijze van eens te vieren). De dokter zegt dat dat vanaf nu kan als goed genoeg kauw. Donderdag, vandaag ga ik voor de fitness bij m’n moeder eten. Ze ging puree maken met broccoli en kalkoenrollade maar ’t werden spruitjes (die waren in promotie) Euhg! Met een smoesje zeg ik dat ik dat soort groenten niet mag eten, er zitten teveel laagjes in en dat verteert niet goed. Ze gelooft er niks van maar ik mag passen. Puree en kalkoen dan maar. Zaterdagavond moet ik op een feestje de kassa in’t oog houden. Ga ’s middags toch nog even langst de fitness om wat te trainen en een stoombad te pakken. Daarna nog even een dutje doen tot ’t tijd is om me klaar te maken en te vertrekken. Veel te druk en veel vervelend volk (genre: ik sta denk ik op de gastenlijst. Nee? Oh dan zijn ze ’t vergeten, mag ik een binnen gaan kijken of ik ‘m vind). Toch weer enkele leuke complimenten gekregen maar ’t feestje duurde iets langer dan verwacht. Om 7u ’s morgens is eindelijk iedereen buiten. De dj en een vriendin hebben nog een klein hongertje en ik heb ook nog wel goesting. Na lang zoeken komen we nog ’t enige tegen waar we kunnen eten. een pittazaak aan ’t schipperskwartier. Ze gaan net sluiten en we kunnen nog enkel durum met kalkoen krijgen. Ik neem ’t risico en bestel er eentje zonder rauwkost (was me vorige keer niet bevallen) en verder als 5 happen geraak ik niet. Dit is trouwens de eerste keer dat ik ‘brood’ (of een vorm ervan) eet. ’t Smaakte wel maar ’t vettige ligt toch wat zwaar op de maag. Om 8u30, lig ik in m’n bed. Morgen een luie zondag dan maar. Als ik om 15u opsta ben ik nog wat mottig van de durum. Nog geen honger dus. Besluit om er echt een luie zondag van te maken en huur in de videotheek enkele films. Na 2 films en een half komt de honger toch boven. Krijg zoveel zin in pizza en herinner me dat ik dat van de dokter al eens mocht proberen. Ipv een Dr Oetker te kopen (wat waarschijnlijk beter had geweest) bestel ik de kleinste pizza van Pizza Hut. Eet 3 kleien spietjes voor de tv op en probeer zoals gezegd zeer goed te kauwen. De dikke kaas op deze pizza valt bijna niet weg te slikken en na enkele minuten is ’t weer alarm. Overgeven! Zelfs tijdens ’t overgeven blokkeert die dikke kaas de rest van ’t eten en is ’t nu moeilijker dan voordien. Ik krijg zelfs ’t gevoel dat ik stik. Na deze moeilijke bevalling ga ik toch maar slapen ’t is morgen tenslotte toch weer werken geblazen. Ik zal de overschot meenemen voor m’n collega. Voor mij hoeft pizza voorlopig niet meer (tenzij ‘t Dr Oetker is).

(128kg, nog 28kg te gaan)

Overal waar ik mensen tegen kom krijg ik complimenten over hoe goed ik er nu wel uitzei. Ik zelf zie nog niet veel verschil (buiten dat als ik eten mors het niet meer op m’n buik valt) maar m’n vrienden zeggen dat je ’t al ziet aan m’n gezicht. Natuurlijk van 145kg naar 128kg is al 17kg maar bij iemand van mijn postuur zie je dat nog niet zo snel. Die complimentjes zijn fijn tot ik op een avond naar Rotterdam ga met een vriend. Naar ’t Rotterdams Film Festival. Een film waar hij in mee speelt wordt daar voor ’t eerst vertoond en ik ga mee om misschien wat contacten te leggen (je weet maar nooit). In Nederland merk ik van die complimentjes niets meer. Vergeleken met m’n vriend ben ik nog altijd een dikzak. Beide voetjes weer netjes op de grond. Gedaan met zweven. Waar hij nogal snel ’t ijs gebroken krijgt op de (première)feestjes door zijn uiterlijk, moet ik ’t met humor en gezelligheid doen. Je merkt dat na een tijdje praten (met de vrouwen) ze het wel leuk, grappig en gezellig vinden maar sexy, da’s iets anders. Ze zien je meer als een grote broer, leuke vriend, maar niet als iemand om mee naar huis te nemen. Ben dan maar blijven dansen met de productie assistente van die film tot m’n vriend klaar was met zijn “werk” en dan terug naar huis. Enkele dagen later spreken we af om te gaan zwemmen. Hij wilde ook terug iets aan z’n conditie doen. Om 10 ’s morgens (na enkele toastjes met magere smeerkaas) naar ’t zwembad. Anderhalf jaar geleden ben ik hier nog eens geweest en moest ik na 4 baantjes overgeven. ‘t Was te zwaar. Deze keer deed ik er 10 zonder problemen. Al voelde ik bij ‘t 10^de baantje wel m’n buik rare dingen doen. Dit was tenslotte de eerste keer dat m’n buikspieren hard aan ’t werk waren sinds de operatie. Dit zou ik minstens een keer per week moeten komen doen, maar volgende week begin ik terug te werken en dan kan ik moeilijk nog voor de middag gaan zwemmen. ’s Avonds gaat al helemaal niet want dan train ik in de fitness en dan is ’t in het zwembad trouwens te druk. Na ’t zwemmen zijn we naar een vis restaurant geweest en hebben daar verse vis gegeten. Het gene ik niet opkreeg at hij nu op. Dat was vroeger omgekeerd. Na ’t eten terug in m’n bed gekropen. Wat nodig was want van dat zwemmen was ik terug moe geworden. Af en toe krijg ik toch ‘een klop van de hamer’ en moet ik terug wat gaan slapen. M’n nachtrust ligt ook een beetje overhoop. Ik probeer er altijd voor 23u in te kruipen maar ben dan om 04 ’s nacht klaar wakker tot een uur of 07 ’s morgens en dan weer slapen tot 12u. Tegen de avond (+/- 18u) krijg ik weer zin om te gaan slapen. Zondag probeer ik ’s middags wakker te blijven om ’s nachts zo goed mogelijk te proberen slapen. Maandag is ’t m’n eerste werkdag. Eens benieuwd wat ze op ’t werk gaan zeggen….

(130kg, nog 30kg te gaan)

Vandaag probeer ik te gaan fitnessen. De diëtiste raadde me aan om toch een proteïne drankje met eiwitten te gaan halen bij de apotheker om spiermassa bij te kweken. De dagen wanneer ik ga trainen moet ik één extra maaltijd eten. Het drankje is een maaltijd vervanger dus drink ik het voor de training. Door ’t snelle afvallen hangt het uitgerekte vel van m’n buik er een beetje slap bij. Waar vroeger een stevige dikke buik was, is nu een elastische rubberachtige lap vel. Sommige zeggen dat olijfolie en amandelolie erop smeren helpt maar volgens de dokter en de dermatoloog helpen die dingen enkele bij ’t rekken en niet bij ’t inkrimpen. Het enige dat ik kan doen om dat losse vel wat te verstevigen is sporten maar ik moet geen mirakels verwachten. Pas na een jaar zal het vel wat strakker gaan worden. Toch nog even de baggy kledij blijven volhouden. Mijn training schema begint met 20 minuten fietsen met m’n enkel gewichtjes aan. Daarna op de loopband 6km p/uur stappen op een heling van 6% ook met de gewichtjes. Moet wel regelmatig drinken van m’n sportdrankje met een beetje suiker in want ik begin lichtjes te draaien. Qua volhouding valt ’t wel goed mee. Dit had ik vroeger (enkele maanden geleden) niet gekund. Na een half uur aan de conditie te hebben gewerkt begeef ik me naar de gewichten. Hier zal ik de schouders, borst en armen wat trainen. Het valt me bij de eerste oefening al op dat ik zwaar verzwakt ben. De gewichten die ik vroeger nam kreeg ik bijna niet mee omhoog. Op een gegeven moment is er een kerel van gemiddelde lengte en gewicht aan ’t benchpressen met wat niet al te zwaar leek. Vroeger deed ik m’n serietjes met 120kg (12x, 10x, 8x). Ik vroeg ‘m hoeveel er op lag en hij zei 50kg. Da’s een mooi gewicht om mee te beginnen dacht ik. Bij de 5^de press/push trilde m’n armen zo hard dat ik het gewicht bijna niet meer tot boven kreeg. Was ik dan echt zo zwak geworden. Dit was zo teleurstellend dat ik dan maar de benen ging trainen. Die hadden er altijd gestaan voor me en zouden me niet zo snel kunnen teleurstellen. Ik was blij dat ik met m’n kuiten en dijbeenspieren nog altijd m’n oefeningen van vroeger kon. Wat normaal is als je al een lange tijd 145kg moet meesleuren (trap op, trap af). Na deze oefening nog even in ’t stoombad om te relaxen en dan een douche en ik ben klaar. Vroeger was ik na ’t trainen altijd klaarwakker alsof m’n bloed op volle kracht was aan ’t pompen. Deze keer was ’t anders. De wandeling naar huis (die nog geen kilometer is) leek eindeloos. Ik viel bijna in slaap tijdens ’t wandelen. Eens thuis gekomen viel ik direct in slaap. Al een geluk dat ik tot en met 7 februari ziekenverlof heb. Ik werd moe en stijf wakker. Ik begin m’n dag met een yoghurtje en een beetje pap. Doe wat huishoudelijke taken, regel wat papier en ga daarna terug naar de fitness. 5 dagen houd ik dit vol. Ben er zelfs een beetje trots op. Op naar de 100!

(132kg, nog 32kg te gaan)

Het eerste toastje doet ongelooflijk veel deugd. Door ’t kauwen voel ik me bijna als een normale eter. Niet te vroeg juichen want als de kruimels de maag bereiken krijg ik even een vreemd gevoel. De middagen zal ’t bij soep of puree blijven. De volgende morgen eet ik als ontbijt (buiten de voorgeschreven medicatie en vitaminen) 4 van die rechthoekige toastjes. Als ik na die 4 zin krijg in iets zoet probeer ik er nog eentje met choco. Ik ga terug even in m’n bed liggen met een boek en na een kwartier geeft m’n maag een soort van alarm signaal waardoor ik nog net 5 stappen kan doen tot aan het toilet. Alles eruit. Blijkbaar één toastje teveel (ik weet ‘t, ‘t klinkt belachelijk). Ik leg me terug in bed en in m’n maag blijft er een branderig gevoel achter. Ik durf even niet meer te eten. Tegen de vroege avond probeer ik met wat soep toch nog iets te eten en na ongeveer 10 lepels is ’t terug zover. Alles en meer er weer uit. Na de soep kwam er nog een vieze slijmerige vloeistof mee uit en het bleef maar duren. Even had ik schrik dat ik gal ging overgeven (had het al eens van vrienden gehoord) maar gelukkig stopte ’t weer. Ik durfde voor de rest van de dag niet meer eten. De volgende dag wilde ik al iets aan de conditie beginnen doen. Ik had al van die gewichtjes gekocht om rond de enkels te doen. (2kg per stuk). Lopen mocht nog niet dus ging wat stappen (flink doorstappen). Blijkt dat ’t stadspark kleiner is dan ik dacht. Op nog geen 20 minuten was ik rond. Dan nog maar een rondje erbij. Eenmaal thuis word deze inspanning gevierd met wortelpuree en vroeg naar bed. De volgende dag heb ik zoveel zin in pizza dat ik spaghetti bolognes maak met kaas en dan mixen tot een papje. Het smaakte wel en ’t kwam ’t dichtste in de buurt van pizza dat ik wel kon/mocht eten. Binnen enkele dagen probeer ik eens iets met vis/kip en groenten. Ben eens benieuwd.

(135kg, nog 35kg te gaan)

Op 4 januari woog ik nog 145kg. Nu op 11 januari (een week later) is er al 10kg af. Als ’t op dit tempo blijft gaan hoe snel en hoeveel gaat er dan nog af. Eten gaat nog niet echt goed en een honger gevoel is er ook niet echt. De dokter had wel gezegd dat ik moest proberen te eten. Ik probeer met wat soep en meer als een halve tas komt er niet in. Ik mocht ook al eens proberen om aardappelen met groenten te maken en er dan de staafmixer door te jagen. Wat heel goed mee viel. Alles waar suiker inzat moest ik ook vermijden. Fruitsap mocht wel maar alleen als ik ’t aanlengde met water. Dan wacht ik wel tot ik ’t normaal kan/mag drinken. Van de diëtiste mocht ik ’t drinken als ik binnen enkele weken begin te fitnessen. De natuurlijk suikers heb ik nodig anders zou ik begin draaien. Op een dag werd ik uitgenodigd door m’n moeder om daar te komen eten. Toen ik aankwam zag ik dat ze noedels met kip had gewokt. Toen ik zei dat ik dat nog niet kon eten heeft ze ’t gemixt tot een papje wat eigenlijk net hetzelfde smaakte maar dan zonder ’t kauwen. Na zo’n hele week enkel pap, puree en soepjes te eten begin ik ’t kauwen wel erg te missen. De diëtiste had me gezegd dat ik na een week wel al eens een toastje mag proberen met magere smeerkaas. Daar keek ik dus naar uit. In de supermarkt kocht ik al wat toast en enkele suikervrije/light producten om de droge toastjes te beleggen. Gezond eten is blijkbaar duurder dan ongezond eten. Wat een rekening. Voor wat choco, speculaaspasta, magere smeerkaas, suikervrije grenadine (water wordt na een tijdje ook saai en bruisende dranken konden ook nog niet), sojamelk, yoghurt, brintapap, zoetstof, thee en soep was ik €75 kwijt. Ik kan niet wachten om terug ‘normaal’ te beginnen eten (in kleinere porties allicht).

Vandaag mag ik al terug naar huis. Eerst ’s morgens nog de test met de drie balletjes. Tegen 14 uur mag ik na nog een bezoekje van de dokter vertrekken. Ik spreek met m’n moeder af om daarna naar de winkel te gaan voor m’n aangepaste voeding en voor een staafmixer. Die zal ik de komende weken nog nodig hebben om van alles een papje te maken. Ik begin m’n spullen al bij elkaar te zoeken zodat ik straks minder werk heb. Net voor ’t middagmaal komt die vervelende verpleegster van gisteren binnen om me te helpen wassen. Dit wordt leuk dacht ik. Maar er was iets anders aan haar, ’t was alsof ze straalde. Ze begon heel geconcentreerd m’n benen te wassen en vroeg me wat voor werk ik deed. Ik vertelde dat ik ex-gedetineerde jongeren begeleid en leg haar en beetje uit wat dat inhield. Toen vroeg ze of die jongen van gisteren ook dat werk deed. Nee zei ik, hij heeft een eigen Italiaans restaurant. In’t stad wilde ze weten. Nee, in Wilrijk vertelde ik haar en gaf ’t adres. Ze was helemaal in de wolken en had er waarschijnlijk de hele nacht van wakker gelegen. Zoveel complimentjes zal ze niet krijgen met haar zuur gedrag. Waarschijnlijk dacht ze dat die vriend van me op oudere dames viel en heeft ze daar van liggen dromen. Ze vroeg of ze m’n rug moest wassen en ik zei dat ik dat zelf wel kon. Het is maar een kleine moeite hoor, als je wil doe ik ’t even snel. Ok dan, doe maar zeg ik. Ze begint eraan en zegt amaai wat een rug. Ik vraag of ze bij zo’n gastric bypass operatie niet regelmatig een grote rug van de patienten moet wassen. Maar dit was toch anders volgens haar, ne serieuze rug. Alé vooruit, bedankt italiaanse vriend. Om 14u nog geen dokter te bespeuren. M’n moeder was ondertussen al aangekomen en we wachten verder. Ik vroeg aan één van de verpleegsters of ze wisten wanneer hij kwam en die zeiden dat ’t tegen 16u pas zal zijn, tussen een operatie en een consultatie. Ik vraag me moeder om alvast die staafmixer te gaan halen. Ze moest toch nog naar de stad. Om 17u brengen ze me het avondmaal maar nog geen dokter te zien. Pas tegen 17u45 komt de dokter binnen schrijft me nog enkele dingen voor en ik kan vertrekken. Ik wandel nog langst de videotheek en de supermarkt en ga dan naar huis om alles uit te pakken. Ik spreek nog af met enkele vrienden om iets te gaan drinken en wandel rustig naar de stad. Ik voel me goed maar moet nog wel wat voorzichtig zijn voor de gladde straten. Na een thee of twee keer ik bekaf naar huis en kruip in m’n bed. Morgen moet ik nog allerlei dingen kopen om m’n keuken en huis post operatie klaar te maken. Slaapwel

Ik krijg voor de eerste keer eten geserveerd. M’n ontbijt bestaat uit: een yoghurtje zonder suiker, een kommetje bouillon, een kartonneke melk, een kannetje thee en een maïzena papje (smaakt even erg als ’t klinkt). Heb ’t yoghurtje en de thee opgekregen, de rest heb ik laten staan. Het is toch even gokken naar ’t gevoel wanneer je vol zit. Honger had ik niet echt omdat m’n maag nog aan het genezen was. Maar ik dacht er moet wel iets in. Het moet traag gebeuren, na elke hap moet ik even pauzeren. Rechtop zitten aan tafel is ook een vereiste. De diëtiste vertelde me dat een goede houding aan tafel zeer belangrijk is. Na ’t eten probeer ik wat te wandelen en dat ging zonder problemen. Ik krijg bezoek van enkele vrienden en zelf m’n baas komt efkes checken. Deze keer is ’t minder vermoeiend maar ik doe toch even alsof wanneer m’n baas alleen achter blijft. Ik krijg een klopke zeg ik geeuwend en ga in m’n bed wat verder schrijven. ’s Middags krijg ik een broccoli papje, thee en een yoghurtje. Ik krijg enkel ’t broccoli papje binnen. ’t Lijkt wat op spinazie puree en is best lekker. Als ’s avonds het eten komt heb ik eigenlijk precies het middagmaal nog niet helemaal verteerd. Ik blijf nog even op m’n bed liggen om wat uit te rusten voor ik aan het eten begin. Komt er plots een hele vervelende verpleegster binnen gestormd en vraagt terwijl ze hem al vast heeft of de plateau weg mag. Ik zeg dat ik nog niet gegeten heb en ze vraagt waarom niet op een degoutant toontje. Omdat ik godverdoemme juist geopereerd ben en ik ‘t rustig aan moet doen. Wat verwachten jullie nu? Dat jullie m’n maag verkleinen en dat ik maar efkes op een kwartier tijd alles opkrijg? Ok, ok maar dan wordt uw pap wel koud hé zegt ze ietwat geïrriteerd. Dat kan geen kwaad! antwoord ik en ze is weg. Ik ga toch eens zien wat de pot schaft en zie dat ’t chocolade pap is. Toch het eerste op het menu waar echt zin in heb. Spijtig genoeg eet ik met m’n ogen en misreken me in de portie. Dat terwijl m’n middagmaal nog niet helemaal verteerd was. Het word me al snel duidelijk wanneer ik m’n limiet bereikt heb. Ik word wat mottig en wil gaan liggen. Als ik op m’n zij ga liggen voel ik precies een bowlingbal in m’n maag van de ene naar de andere kant rollen. Ik krijg zelfs wat braakneigingen. Ik besluit dan maar om rechtop te blijven staan in de buurt van het toilet in het geval dat ’t zover is. Uiteindelijk heb ik een half uur bij het toilet gestaan. Ik krijg bezoek van een vriend die nogal vlotjes is met de vrouwen (hij italiaan, dus kan hij er eigenlijk niet aan doen). Na over m’n buik en de operatie gepraat te hebben vertel ik hem ook over die vervelende verpleegster van deze namiddag. We maken grapjes over wanneer ik de volgende keer in z’n restaurant de kindermenu’s voorgeschoteld krijg wanneer die verpleegster binnenkomt om m’n infuus letterlijk eruit te komen trekken. Ze doet het op een manier alsof ik iets verkeerd gedaan heb. Brut, verveeld en in vergelijking met de andere verpleegsters helemaal niet voorzichtig. M’n vriend complimenteert haar met haar mooie ogen. Wat zo absurd is dat ’t komisch wordt. Van de ouderdom zijn er zakjes boven haar ogen gaan hangen waardoor je de ogen bijna niet meer kan zien. Haar kaken zijn waarschijnlijk van ’t jarenlange zure smoelen trekken gaan hangen als die van een engelse bulldog. Later blijkt dit compliment nog in m’n voordeel te spelen. Verlegen en ietwat dromerig verlaat ze de kamer. We lachen noch wat verder en dan is’t tijd om te gaan slapen. Bedankt om te komen en tot later. Slaapwel.